Thin Place

Op het Seinpostduin schilderend, in Katwijk, daalde er even pure dankbaarheid op mij neer. Voor de liefde van manlief en van de mensen om mij heen. Ik was van plan het Witte Kerkje te schilderen als onderdeel van het panorama op de zee en het dorp om mij heen. Totdat de verf zomaar vanuit de hemel naar beneden begon te stromen. Zo ontstonden als vanzelf de tranen, als donkere spetters.
Die mochten toen blijven. Omdat ik me opeens realiseerde, dat niet alleen het Schotse eiland Iona “a thin place” is – maar dat hetzelfde kan gelden voor lieve plekjes in onze nabije omgeving. Misschien herkent u dat ook? Dan kan er zomaar opeens een plek zijn voor ons. En dat ene moment, waarop de hemel en de aarde elkaar zomaar mogen raken.
Ik ervoer, al schilderend, in het continue licht van de (groengele) ondergrond, dat wie wij “God” noemen, ons iedere dag nabij is. Dat er mee geleefd wordt met ons. En met de wereld, en alles wat er nu rondom ons aan geweld en onrust speelt. Waarbij je je soms zo onmachtig voelt. Maar Hij is er altijd. En onze wereld is een Wonderwereld vol Geheimen… (luister maar eens naar dat prachtige Ionalied).
Onze aarde blijft van dag tot dag, tot in de eeuwigheid, meer dan de moeite waard om zorg voor te dragen.