Geinspireerd door het gedicht Zoendag, van Bas Rompa. Ik las het op de Plint Poeziekalender.

Het licht was anders
dan anders, het leek wel
of het stralend lachte.

Het park was anders,
die zondag, het was net
of het ons verwachtte.

De bomen waren anders,
ze bogen zich over ons twee.
Anders voelde ook het gras.

Onze lippen waren anders,
na de allereerste echte zoen;
de dag dat alles anders was.

Een expressief beeld, een beetje Van Gogh-esk, maar dan wel over verbondenheid met de natuur, en verbondenheid met elkaar.

Het bericht de dag van samen, dat alles anders was verscheen eerst op Jaagpad Kunst & Rituelen.

Een ontroerend beeld van hoe een jong kind kan opgaan in haar eigen wereldje, al dansend of meebewegend, misschien met muziek die ze hoort. Verbondenheid. Afgesloten van de rest van de wereld, met haar ogen dicht en met expressieve gevoelige handen.

Het bericht As a child of the light verscheen eerst op Jaagpad Kunst & Rituelen.

Hoe een mens kan veranderen, als een vlinder of in een vlinder. In dit leven, maar ook daarna. Een engelachtig beeld van een jonge vrouw, met eeuwigdurend hemels blauw, en liefde.

Het bericht Metamorfose I verscheen eerst op Jaagpad Kunst & Rituelen.

Wat een dierbare sfeerschets is dit van de Poel aan het begin van de avond, als alles rustig wordt. Je hoort de knotwilgen bijna genieten, en de rimpelingen in het water kun je zien. En verder niets. De ruimte heb ik dan ook bewust leeg gelaten om dit tafereeltje heen. Het kwetsbare maar wel afgelakte natuurlijke doek.

Het bericht Avondstemming aan de Poel verscheen eerst op Jaagpad Kunst & Rituelen.

Wat gebeurt er nu precies in deze Verstilde museumruimtes? Een strijkster laat zich raden tussen haar schaduw rechts en een vioolspelende vrouw achter de tussendoorgang. Waar gaat zij heen? Richting muziek of stilte?

Het bericht Muziek en stilte, in schaduwen verscheen eerst op Jaagpad Kunst & Rituelen.

Op een wolk kan nooit stil leven zijn.
De vormen tellen. Van fles of vaas of kan,
de lijnen en de regels. Vooraan het duikelaartje,
dat als mens wil metamorfoseren! Want daar houdt zij van.

Door de keuze van een wolkvorm met een diagonale “horizon” daar dwars doorheen, wil dit doekje geen echt stilleven zijn. Ook dit is eerder een spel met de tussenruimtes, waarbij het duikelaartje het enige realistisch aandoende voorwerp is.

Het bericht Stilleven metamorfose verscheen eerst op Jaagpad Kunst & Rituelen.

Elk sprookjesbos kent ridders, die daar dwalen.
En vrolijk ronddansende spookjes. Met hun eigen verhalen.
Een mythisch paard wacht daar aan de horizon,
op een lichtend einde. Of het vredige pardon.

Om te beginnen liet ik de amorfe vormen ontstaan door de olieverf verdund te laten druipen. En daarna vulde ik hen in tot de diverse personages, en gaf ik ook de tussenvormen wat spookachtige en natuurlijk groene details, waardoor die deel uit gingen maken van het sprookjesachtige tafereel. Des te meer is er zo om te raden…. En iedere kijker geeft ook hier natuurlijk zijn of haar eigen invulling aan.

Het bericht the mythical forest verscheen eerst op Jaagpad Kunst & Rituelen.

Geschilderd op basis van de gelijknamige meditatie van Meditation Moments. Het stuk van de meditatie, gericht op het maken van verbinding met je innerlijke zelf, wat mij het meeste raakte, gaat als volgt. Dit heb ik uitgeschilderd.
“Voor jou. Voor de kosmische kracht en de oneindige intelligentie die in ons allemaal is.
Jij bent het mooiste wat er is. Jij bent het dierbaarste in de hele wereld. Jij bent de hemel. Je bent de wind. Je bent de vogels. En de bloemen. Je bent de vlinder die mij blij maakt.
Jij bent het licht dat me leidt. Jij geeft me richting. Je bent mijn vertrouwen, mijn hoop en mijn liefde. Jij bent het mooiste wat er is.”

Het bericht Jij bent het mooiste wat er is verscheen eerst op Jaagpad Kunst & Rituelen.

Ik heb zachte kleuren, van kwetsbaarheid, littekens en verlies in dit doek geschilderd. Dat toch wel expressionistisch een verwoest landschap laat zien. Is het de wereld? Of is het mijn binnenwereld? Alles kan, maar er zit wel goede beweging in. Daarom nam ik heel veel hoop, op in de titel. En speelde met de dieptes en dikte van de verflaag. Door er ook weer uit te krassen.

Het bericht Hoop zaaien in een verwoest landschap verscheen eerst op Jaagpad Kunst & Rituelen.

Dit drieluik op een groot doek heeft twee flankerende oude deurtjes, als openingen naar de buitenkant. Op een abstracte manier zijn de lucht, het leven en de aarde verbeeld. De mensheid heeft onze aarde al gehavend. Daarom heb ik haar “geheeld” , met een soort “kintsugi” verbandgaas in goud. Tijdens de installatie over Ontluiken in de Kwakelse Kunstdagen had ik interactie met het publiek georganiseerd. Zodra je de partytent binnenkwam, zag je onze menselijke handen, gesymboliseerd door enorme tetrapanix, chinese rijstpapierplant bladeren uit onze tuin.
Die zich immers altijd, allemaal op onze eigen manier, uitstrekken naar de wereld om ons heen.

Maar dit drieluik kan ook heel goed interactieve aandacht richten op onze aarde, vrede en bevrijding, leven en dood. Bij events zoals bevrijdingsdag in een stadskantoor of bij een monument, de thema’s vrede, aarde of bevrijding op scholen in dialoog met kinderen, of rondom leven en dood, bij een uitvaart. Waardoor een soort intiem altaarplekje ontstaat waar mensen waxinelichtjes bij aan kunnen steken. In overleg wordt het drieluik daartoe aangepast.

Het bericht drieluik dat oproept mee te denken en in gesprek te gaan, over onze aarde, vrede en bevrijding, leven of dood. verscheen eerst op Jaagpad Kunst & Rituelen.